Gebze Weidmann’dan bir işçi: Mecburiyet Duvarı

Selam dostlar, ben Weidmann fabrikasından bir işçi. Bugünün ekonomik tablosuna baktığımızda milyonlarca insanın hayatını karartan tek bir gerçek tüm heybetiyle karşımızda duruyor. İşsizlik. Fabrika bacalarının tütmesi üretim çarklarının dönmesi sevindirici bir tablo gibi sunulur hep ancak bu çarkların ardında, insanları birer üretim makinesi olarak gören, her hatayı bir ihraç tehdidiyle cezalandıran karanlık bir zihniyet var. Bugün pek çok fabrikada depoda ve atölyede yaşanan manzara ne yazık ki bundan ibaret. İşsizliğin bu denli yüksek olduğu bir coğrafyada iş bulmak bir lütufmuş gibi gösteriliyor. Patronlar ve yöneticiler, bu ekonomik çıkmazı bir fırsat aracına dönüştürmüş durumda. Çalışanlar en ufak bir yorgunlukta en masumane bir hatada ya da sadece haklarını aramak istediklerinde aynı cümleyle karşılaşıyorlar: “İşine geliyorsa beğenmiyorsan kapıda sırada bekleyen binlerce işsiz var.” Bu cümle sadece bir tehdit değil aynı zamanda modern çağın en sinsi psikolojik baskısıdır. İnsanı sadece geçim derdiyle değil, onuruyla da sınayan bir olaydır. Temel bir gerçeği artık yüksek sesle hatırlatmak gerekiyor: Asıl mecbur olan kim?

​

Sermaye sahipleri patronlar yöneticiler üretimi var eden o fabrikalarda alın teri döken, makinelerin başından bir dakika bile ayrılamayan emekçi olmadan ne kadar ayakta kalabilirler? Bir fabrika binası, milyonlarca liralık makineler ya da lüks makam odaları tek başına bir değer üretir mi? Hayır. O çarkları döndüren o üretimi hayata geçiren işçinin kendisidir. Fakat bugün kurulan tersyüz edilmiş düzende; emeğiyle yaşayan insanlara, sanki onlara bir lütuf sunuluyormuş, bir sadaka dağıtılıyormuş gibi davranılıyor. Siz bize mecbursunuz algısı çalışanların sesini kesmek, onları her türlü haksızlığa karşı boyun eğmeye zorlamak için bilinçli olarak pompalanıyor. Oysa gerçekte patronlar o üretimi gerçekleştirecek nitelikli ve fedakâr insan gücüne muhtaçtır. İşsizliği bir sopa gibi çalışanların sırtında sallayanlar bilmelidir ki korku kültürü üzerine kurulu hiçbir imparatorluk sonsuza kadar sürmez. İnsanların ekmeğiyle rızkıyla ve en önemlisi onuruyla oynamak ne ticari bir başarıdır ne de sürdürülebilir bir yönetim anlayışıdır bunların hepsi her zaman söylediğimiz gibi örgütlenmekten ve mücadele etmekten geçer birlik olursak kazanırız, gün birlik günüdür gün tüm emekçi halkın beraber olma günüdür. Yaşasın işçi sınıfının birliği!