Selam olsun işçi emekçi kardeşlerim abilerim ablalarım, ben Weidmann fabrikasından bir işçiyim. Fabrika kapısından içeri girdiğinizde sizi karşılayan ilk şey makinelerin ritmik, soğuk gürültüsüdür. Metalin metale sürtünmesi, bantların hiç durmayan akışı ve üretimin o amansız temposu. Ancak siren çalıp da mola başladığında, o mekanik seslerin yerini bambaşka bir uğultu alır. İnsanın geçim derdinin ve hayatın sesi.15 dakikalık molalarda Türkiye’nin en yalın, en filtresiz gündemi konuşulur. Molanın bir numaralı değişmez gündemi şüphesiz ekonomidir. Fakat buradaki ekonomi, ekranlardaki süslü grafiklerden ya da karmaşık terimlerden çok uzaktır, burda ekonomi kiradan ekmekten yağdan şekerden çocukların okul masrafından faturalardan belli olur enflasyon pinpon topundan değil. Bir önceki aydan çok gelen faturadan belli olur yani özetle işçinin gündemi, evin filtresinden geçen somut rakamlardır. Mola süresi kısadır. Çay bardağının dibinde kalan son yudumla birlikte sohbet hafifçe derinleşir, sonra aniden kesilir. Gelecek kaygısı, çocukların okulu, emeklilik hayalleri. Hepsi o birkaç dakikaya sığdırılır.
Fabrika molalarında konuşulanlar, memleketin aynasıdır. Orada yapmacık gündemlere, süslü laflara yer yoktur. Orada sadece hayatın kendisi, mücadelesi ve her şeye rağmen paylaşılan bir bardak çayın sıcaklığı vardır bununla birlikte birlik beraberlik vardır, kimse senin o masada memleketine göre sohbet etmez kimse senin inancınla ilgilenmez kimse seni dışlamaz. Ben her geçen yıl bir sonrakine göre daha bilinçli ve birlik olduğumuzu görüyorum. O yüzden fırtınalı denizlerde tek başımıza kürek çekmek yerine, aynı gemide olduğumuzu unutmadan hareket etmek zorundayız. Çünkü bu hayat, tek kişilik bir gösteri değil; hep birlikte tamamlayacağımız büyük ve ortak bir hikâyedir. Ve o hikâye, ancak yan yana durduğumuzda anlam kazanır.
Gebze Weidmann’dan bir işçi