Tuzla Oppo’dan bir işçi kadın: Afetin telafisi olur mu?

Merhaba arkadaşlar, ben Oppo fabrikasında çalışıyorum. Hepimiz geçen ay çok şiddetli yağmur yağışı yaşadık. Öyle ki okullar iki gün tatildi. Valilik uyarılar verdi. Ama biz ne yaptık? Ne yapmak zorunda bırakıldık daha doğrusu? Sabah kalktık, bir afet yaşanmıyormuş gibi işe gittik. Benim çalıştığım fabrikada yağışın ikinci günü bizi çıkış saatimizden iki saat erken çıkardılar ama tabii ki karşılıksız değil. Çalışmadığımız o iki saati daha sonra bizi fazla çalıştırarak geri aldılar. Ben sormak istiyorum hayatlarımız tehlikedeyken, neyin telafisi bu? Bizim hayatlarımız iki saatten daha mı değersiz? Oppo patronu bu iki saati bizden almasaydı batacak mıydı? Elbette hayır. Ama burada şunu görüyoruz. Biz işçilerin hayatının patronların karının karşısında hiçbir önemi yok. Olmasını beklemek de fazla iyi niyetlilik olur.

Arkadaşlar biz işçilerin hayatı en az patronların hayatı kadar değerlidir hatta daha da değerlidir. Bizler patronlar gibi asalak değiliz. Dünyadaki her şey bizim ellerimizden çıkıyor. Eğer bir düzen varsa bunun devam etmesi için patronlara değil bize ihtiyaç var. Ama örgütsüz olduğumuz müddetçe hayatımız patronların insafına kalıyor. Ancak örgütlü olduğumuzda, birlik olduğumuzda sesimiz kuvvetli çıkıyor. Mesela biz sendikalı bir fabrika olsaydık örgütlü bir ses çıkarabilirdik, işe gelmeyebilirdik ya da telafi çalışması yapmazdık. Ama tek başımıza olunca bize dayatılan koşullara mecbur kalıyoruz. Şunu anlamamız gerekiyor, biz işçi sınıfının yaşamak için örgütlenmekten başka çaresi yok!

Bu yazı Gerçek gazetesinin Kasım 2026 tarihli 206. sayısında yayınlanmıştır.