Merhaba yoldaşlar. Ben Esitaş fabrikasında çalışan bir kadın işçiyim. Yakın bir zamanda babam işten çıkarıldı ve ben de onun sesi olmak istedim. Ben sendikalı bir fabrikada çalışıyorum fakat babam sendikalı bir yerde çalışmıyordu. Aradaki farkları az çok biliyorsunuzdur. Dağlar kadar fark vardı. Sunulan imkânlar, birlikteliğimiz ve gücümüz onlarda yoktu. Kocaman 22 yıllık bir iş hayatı, patronların daha fazla para vermemek uğruna “biz küçülmeye gidiyoruz” deyip aldığı asgari ücreti bile fazla gördüğü bir anlayışla heba edilmişti. Kazandıkları milyonların yanında üç beş kuruşu fazla gören, yediklerini içtiklerini fazla sayan bir patron. Bayramlarda verilen çikolatayı bile çok gören bir patron. Gönül hatırıdır o çikolata yoksa amaç bir çikolata değildir. Neticede onlar için sadaka parası demek olurdu herhalde, dalga geçer gibi!
Ben de isterdim babamların fabrikasında bir çığ gibi duran, patronun burnundan getiren bir işçi sınıfı ve sendika olsun. Fakat kendi iş yerimde sendika gelmeden önce 40-50 yaşlarındaki insanların sendika hakkındaki bilgi yetersizliği vardı. Sanki sendika kötü bir şeymiş gibi lanse ediliyordu. Bunun hakkında insanları bilgilendirmek çok önemli bir şey, bana göre. Birliktelik için sendika üzerinden güven kazanmak gerekiyor. İşçi haklarını ve yasanın bize sunduğu güvenceleri bilmemiz gerekiyor. Bilmeyenlere de anlatarak, bildiklerimizi paylaşarak birbirimize aktarmamız gerekiyor. Ben de bir işçinin çocuğuyum ve her zaman babamla gurur duymuşumdur. Belki babama olanları değiştiremem fakat onun duygularını tercüme ederek hepimizin tek yürek olmasını sağlayabilirim. Bu sorunu sadece babam değil örgütsüz olan her işçi yaşıyor.
Bizler, örgütlü işçiler olarak dünyanın dört bir köşesinde ayağa kalkan insanlara davalarımızın bir olduğunu göstermeli, onları sınıf mücadelesinde birleştirmeliyiz.
Dilovası Esitaş’tan bir işçi kadın
Bu yazı Gerçek gazetesinin Ekim 2026 tarihli 205. sayısında yayınlanmıştır.