Merhaba yoldaşlar. Fabrikamızda son iki yılda epey işçi çıkışı oldu. Sektörde talep dalgalıymış, ani bir artış oldu sanıyoruz ki bir süredir mesaili çalışıyoruz. Fakat Copreci Türkiye fabrikasının geleceği ile alakalı hâlâ bir belirsizlik hakim. Kimse bize fabrika kapanacak ya da kapanmayacak, daha da küçülmeye gidilecek ya da aynı sayıyla devam edeceğiz demiyor. Fabrikamızdaki yaş ortalaması yüksek. İşsizlik giderek arttığı için bu fabrika kapanırsa bir kısmımızın iş hayatının sonu olacak gibi duruyor.
Üstelik emekliliğimize daha çok var. Çünkü yaşımız olsa da çoğunluğumuz uzun sigorta geçmişine sahip değiliz. Neredeyse fabrikanın tamamı kadın işçilerden oluştuğu için, bu fabrikada işe başlamadan önce iş arkadaşlarımın çoğu çocuklarını büyütmüş, uzun yıllar evlerini çekip çevirmiş. Kendi geçimleri ya da emeklilikleri için çalışmaları planlanmamış, aile üyelerinin yaşamlarını kolaylaştırmak üzere sorumluluklar yüklenmiş onlara. İşte biz emekçi kadınların en yaygın mağduriyetlerinden biri bu. Copreci ile alakalı olarak, tabii ki insan endişeleniyor sendikalı bir işyeri kapandığında ya da işten çıkarıldığımızda bir anda kendimizi asgari ücretli yerlerde bulacağız. Ama sendikal örgütlülüğü deneyimlemiş işçiler olarak biz de bazı dersler çıkardık. Buradan sonraki iş yerlerimizde birkaç kişi aynı fabrikaya girip orada birbirimizi tanımıyormuş ya da çok da sevmiyormuş gibi yapmayı planlıyoruz.
Örgütsüz fabrikalara girip sendikal örgütlenmenin öncüleri olmayı hedefliyoruz. Bakalım gelecek ne gösterecek. İşimiz olduğu sürece Birleşik Metal-İş üyesi olmanın da verdiği cesaretle iş yerimizi güzelleştirmeye, işçi sınıfına iyi bir mücadele mirası bırakmak için örgütlü davranmaya devam ediyoruz. Yaşasın onurlu mücadelemiz!
Dilovası Copreci’den bir işçi kadın
Bu yazı Gerçek gazetesinin Ekim 2026 tarihli 205. sayısında yayınlanmıştır.