Çanakkale’den bir emekçi kadın: Bir kadının iki vardiyası: İş ve yaşam mücadelesi

Şehitler şehrinden herkese selamlar emekçi arkadaşlar. Ben de evde emek veren emekçi bir kadınım. Uzun süre iş hayatında bulunup oğlumun sağlık sebebiyle emek ve mücadeleyi eve taşımış bir kadınım. Evet, kadının mücadelesi sadece iş hayatında değil; evdeki yükümüz, hastalarımız, eşlerimiz, çocuklarımız... Bütün ağır yük kadınlarda hele bir de hem dışarıda mücadele verip evine ailesine bakmaya çalışan emekçi kadınların kıymetini nasıl hesaplayabiliriz ki? Bu da yetmezmiş gibi üç kuruşa verilen emek, önümüze konulan şartlar oldukça ağır... Ama bunlara rağmen hala kadın "Sen de ne yapıyorsun ki?" halinde. Kadın boşanıyor, iki kuruş nafakayla çocuklara bakıyor; hasta oluyor, devlet "SSK var" deyip desteği üç kuruş olsa da kesiyor. İşte arkadaşlar, ülkemizde kadının gerçek değeri maalesef hala bu. Hala biz yerimizi arıyoruz ama iş yerleri personel ararken yine en çok "kadın üstünlüğü" arıyor. Çifte standartla hayata devam! Bir kadın olarak hakkını aradığındaysa eskilerin deyimiyle "elinin hamuruyla orada ne arıyorsun?" oluyor.

Ben ev hanımıyım; hasta çocuğuna, evine emek veren bir anneyim. Bir annenin gözünden sistemin bize dayattıklarını ve zorluklarını anlatmak isterim: Her şey çok yolunda gibi gösterilen sistem, işlemediği gibi yasada haklarımızdan bahsediliyorken uygulamada ne kadının ne çocuğun esamesiokunuyor!

Bu ülkede maalesef can pazarı var. Yoksulluğun, sefaletin yanında iş sisteminin ağırlığı, sağlık sektörünün bozukluğu, toplumun baskısı... Ama her şey çok yolundaymış gibi bizi susturma çabaları hiç bitmiyor... ​ Epilepsi olan oğlumun tedavisiyle ilgilenirken yüzüme bir tokat gibi çarpan sistemin bir diğer çıkmazı olan konu şu oldu: Bu ülkede insanlar ciddi hastalıklarına ilaç bulamıyormuş! İlacı bulduğundaysa asgari ücretle çalıştırılan bir işçinin maaşı kadar satılan ilaçlar... Hiç duydunuz mu? Maalesef ben gözümle görüyorum. İnsanların tek ihtiyacı karın doyurmakmış gibi verilen asgari ücretle insanlar çocuklarının ilacını, yiyeceğini, giyeceğini nasıl karşılayacak? Peki, bu kadın desteksiz çalışıyorsa o insan mı ölsün, çocuk mu? Tek başına ayakta kalmaya çalışan yüzlerce anne bu anlattıklarımı yaşıyor ve bu zorlukları yaşamaya mecbur bırakılıyor. Hayattaki tek düzelikler içinde bu çığlıklarımız ya duyulmuyor ya da alışılmış oluyor bu yüzden beyler, siz de lütfen benim ve hemcinslerimin ne şartlarda o işe geldiğini, evdeki sorumluluklarını da bir gözden geçirin. Hayat müşterekse evde de iş dağılımı, çocuk sorumluluğu dağılımı neden yok? Kadın yeri geldiğinde kendi fiziksel yükünün üstünde (market gibi iş yerlerinde) kocaman paletleri çekerken evdeki işler de kadına kalıyor, sözde toplumsal iş bölümü! Bunlarda yetmezmiş gibi aldıkları para sadece hayatta kalmalarına yetiyor; bir ev tutacak, hayat kuracak şartta değil. Bizim bu ülkede yaşamamız için tabiri caizse zengin koca mı bulmamız şart! Sadece istediğimiz mücadelemizin bilinmesi ve görülmesi ama ne yazık ki o bile yok. Ne devlet aldığımız yükü görüyor ne de toplum kuruluşları...

Kadını iş hayatına çeken yasalar hiçbir şekilde bizi destekleyecek durumda değil. Kadınlar ya çocuk sahibi olmaktan ya da olan çocuğu nereye emanet edip çalışacağını düşünüyor ve ekseri durumlarda maalesef kadın iş hayatını bırakmak zorunda kalıyor, benim gibi. Biz bu toplumda var olmak istiyoruz; çocuklarımızla, zekamızla, çalışmamızla... Ama bizi her yönden törpüleyen bu konumda çalışıp hayat kurmak neredeyse hiç mümkün değil. Kadın bu toplumun bütün yükünü sırtında taşıyor ve yine her alanda var olmaya çalışıyor. Artık bize toplumda, iş hayatında gereken değer verilsin. Çok şey istemiyoruz biz; çocuklarımıza kreş, hastalarımıza uygun eğitim, uygun ücretler, insan gibi yaşam istiyoruz. İş hayatından çekilmek değil, gururla "gücümüzle her şeyi başardık" demek istiyoruz ki kadın budur! Bütün bunları başaran kadınlarımızı kutluyorum. Bu yazıda da biraz farklı taraftan kadınların gerçek mücadelesi görünsün diye yazmak istedim. Bu taraftan hiç bakmış mıydınız?

Kadın sadece uyuyup kalkıp işe gelmiyor. Basit görevler olarak nitelendirilse de ödev yaptırıp, hastasını yedirip, eşini evini toplayıp daha akşamında yorulup sabahında kalkıp hayata atılıyor. Bunlara rağmen hakkını ve değerini bulamamış insanlarız. Ne acı değil mi? Ama biz pes etmeyiz! Kadın gücüyle diyorum ki; emekçi kadınlar en öne, hep öne, hep beraber başaracağız! Toplumdaki yerimizi, haklarımızı alana kadar susmak yok. Hepinize saygılar, sevgiler...