Hakkımız hukukumuz: Yoksulluk sınırının altında gelir vergisinin sıfırlanmasının Anayasal dayanakları

II. Cumhuriyetin nitelikleri

Madde 2 – Türkiye Cumhuriyeti, toplumun huzuru, milli dayanışma ve adalet anlayışı içinde, insan haklarına saygılı, Atatürk milliyetçiliğine bağlı, başlangıçta belirtilen temel ilkelere dayanan, demokratik, laik ve sosyal bir hukuk devletidir.

A. Çalışma hakkı ve ödevi

Madde 49 – Çalışma, herkesin hakkı ve ödevidir.

Devlet, çalışanların hayat seviyesini yükseltmek, çalışma hayatını geliştirmek için çalışanları ve işsizleri korumak, çalışmayı desteklemek, işsizliği önlemeye elverişli ekonomik bir ortam yaratmak ve çalışma barışını sağlamak için gerekli tedbirleri alır.

T.C. Anayasası sosyal devlet ilkesini benimsemiştir. Bu ilke devlete her vatandaşı için temel yaşamsal ve sosyal gereksinimleri karşılama görevi yüklemektedir. Anayasa’nın 49. maddesi devletin görevini özellikle çalışma yaşamı ve işçiler açısından da yinelemektedir. Yoksulluk sınırı 4 kişilik bir ailenin temel harcamalarının asgari tutarıdır. Vatandaşlarına bu asgari geliri sağlayamayan bir devletin ayrıca gelir vergisi alması, sosyal devlet ilkesine ve Anayasa’ya aykırıdır.

VI. Vergi ödevi 

Madde 73 – Herkes, kamu giderlerini karşılamak üzere, mali gücüne göre, vergi ödemekle yükümlüdür. 

Vergi yükünün adaletli ve dengeli dağılımı, maliye politikasının sosyal amacıdır.

T.C. Anayasası açıkça verginin her vatandaş için “mali gücüne göre” bir yükümlülük olduğunu belirtir. Devletin vergi yükünün adaletli ve dengeli dağılımını sağlamak üzere maliye politikası belirlemesini zorunlu kılar. Devlet bu politikaları uygulamak için gerekli mali kaynakları sermayenin ve para babalarının vergilendirilmesi yoluyla gerçekleştirmelidir.

Unutma!

Hak verilmez, alınır!

Anayasa ve yasalarda işçi ve emekçilerin lehine olan haklar mücadeleyle kazanılmıştır. Bu kazanımlara dayanarak hakkımızı, hukukumuzu korumak da ancak örgütlenerek ve mücadele ederek mümkündür!