Dilovası Copreci’den bir işçi kadın: İşsizliğe, fabrika kapanmalarına karşı bir altın bilezik: Sendikal örgütlenme deneyimleri

Merhaba yoldaşlar. Bir süredir fabrikamızın geleceği belirsizlik içindeydi. Fabrikamızda üretim yapabileceğimiz son iki bant kalmış ve iki yıl önce yüzün üzerinde olan işçi sayımız elli beşe düşmüştü. Ne zaman firmanın merkezi İspanya’dan bir bant iyileştirme emri gelse, o bant iyileştirildi ve firmanın başka ülkelerindeki fabrikalarına taşındı. Şimdi elimizde kalan son iki banttan birine iyileştirme başladı. Doğal olarak biz de endişelendik. Sendikalı olduğumuz için ve güzel toplu sözleşmelerle haklarımızı kazandığımız için firmanın bizden, Türkiye fabrikasından kurtulmak istediğini düşünüyoruz. Bizim haklarımızdan vazgeçmeyeceğimizi gayet iyi biliyorlar. Sendikamızın gerçekleştirdiği görüşmeler sonucu fabrikamızın hemen bir anda olmasa da herhalde yaklaşık bir sene gibi bir süre sonra kapanıyor olduğunu öğrendik. Elimizden gelen son ana kadar toplu sözleşmemizi uygulatmak ve birliğimizi bozmadan çalışmak olacak. Ve birçoğumuz işsizler kafilesine katılacağız. Belki bazılarımız yeni sendikal örgütlenme mücadelelerine gireceğiz. 

Geçen sene toplu çıkışla işten çıkarılan arkadaşlarımızdan duyuyoruz, sendikalı fabrikadan ayrıldıktan sonra iş bulmak da aşırı zor. İnsan kaynakları iş görüşmelerinde sendikalı yerden gelen çalışanları eliyor… Gizlemeye kalksan sigorta dökümünü istediklerinde yüksek yatan maaşlardan da görecekler… Şimdiden bunları düşünüp işe alınmak için taktikler geliştirmeye çalışıyoruz. Alınmaya çalışacağımız işler de 30-35 bin lira maaşı anca alacağımız işler bu arada, ne iş olursa yani. Uzun lafın kısası yoldaşlar, sendikalı iş yerlerinin kurtarılmış bölgeler olmadığını hep söylüyorduk ve şimdi de kriz bizim kapımızda. Copreci işçileri gelecek hayatlarına bir altın bilezik olan sendikal örgütlenme deneyimi ile, mücadele sınavından bir kere geçmiş olarak devam edecek. Umarız hayatlarımızın ilerleyen yıllarında birkaç yıl mücadeleci bir sendikanın işçileri olma deneyimimizin bize kattığı tecrübeleri başka işçi kardeşlerimize aktaracak, gideceğimiz yerleri güzelleştireceğiz. Ve her zaman yaşasın onurlu ve örgütlü mücadelemiz diyeceğiz.

Bu yazı Gerçek gazetesinin Kasım 2026 tarihli 206. sayısında yayınlanmıştır.